Het navolgende bericht verscheen op 27 februari 2021 in de media, maar hier willen wij graag een kanttekening bij zetten.

Kanttekening:

Het is maar goed dat ijsberen niet kunnen lezen, zeker niet datgene dat mensen over hen de media in slingeren. ‘Obese ijsberen in een specifiek gebied in Canada’. Deze waarneming is zeker niet wetenschappelijk; dus niet gebaseerd op langdurig, systematisch vastleggen van data.  Het is een observatie en dus van “nul en generlei waarde”.

Deze berichtgeving verbloemt naar mijn mening de werkelijke situatie van de soort ijsbeer (Ursus maritimus). De ijsbeer komt voor op het noordelijk halfrond en dan alleen boven de poolcirkel. Van Canada, Groenland, Nova Zembla tot aan Rusland/Siberië. Hij is gebonden aan de ijsvlakten, zowel in de zomer voor het jagen op robben, als in de winter  voor de overwintering in zelfgebouwde ‘schuilhutten’.

Op korte termijn (2021) komt de IUCN-Bear Specialist Group/Polar Bear Expert Group met nadere data over de status van de ijsbeer. Betrouwbare gegevens die waarschijnlijk zullen duiden op een teruggang in aantallen en een afname van het leefgebied van de soort. Dus hoopgevend zijn de eerste gegevens die o.l.v. Derocher worden verzameld niet.

Kortom: lees s.v.p. het navolgende met deze opmerkingen in gedachten.

Gerard Baars IBF/juni 2021

 

Het bericht zelf:

Goed nieuws: dikke ijsberen gespot in Canada

In enkele delen van Canada worden de ijsberen dikker en nemen ze in aantal toe. Dit blijkt uit onderzoek naar twee van de 19 subpopulaties van ijsberen.

Wetenschappers ontdekten dat de beren zich – in ieder geval tijdelijk – goed aanpassen aan hun veranderende leefomgeving. Dit is terug te zien in de conditie van de ijsberen: ze zijn dikker dan in de jaren 90 en hun aantallen bleven stabiel of namen toe. De subpopulatie in M’Clintock Channel groeide van 325 beren eind jaren 90 tot 716 beren nu. In de Golf van Boothia bleef de populatie stabiel op ongeveer 1.500 dieren.

Groei door bescherming

De groeiende subpopulatie van M’Clintock Channel is voor een groot deel te danken aan goede bescherming door overheden en lokale Inuit-gemeenschappen. Dankzij deze samenwerking kan de Inuit-gemeenschap duurzaam op ijsberen blijven jagen, geheel volgens hun rechten en tradities. Tegelijkertijd worden de gezondheid en de grootte van de populatie op de lange termijn gewaarborgd.

In het begin van dit millennium daalde het aantal ijsberen in de M’Clintock Channel-subpopulatie. Een combinatie van wetenschap en Inuit-kennis werd ingezet om het tij te keren. De Inuit zegde toe de jacht enkele jaren te verminderen, zodat de populatie kon groeien. Ook zette de gemeenschappen hun kennis en observaties in, om bij te dragen aan het toezicht op het herstel van de beren.

Nieuw vervangt oud

Het lichtere zee-ijs is volgens wetenschappers de oorzaak van de betere conditie van de ijsberen. De ijsberen in deze noordelijke subpopulaties zagen de afgelopen 30 jaar een complete transformatie van het zeegezicht. Oud zee-ijs wordt vervangen door nieuw ijs dat smelt en zich elk jaar opnieuw vormt en er is meer open oceaan. Deze ‘opening’ van de oceaan betekent een hogere productiviteit: meer algen, plankton, vissen en zeehonden – en betere jachtmogelijkheden voor ijsberen.

Tijdelijke opleving

Naast het vele slechte nieuws met betrekking tot klimaatverandering, zijn deze bevindingen voor ijsberen bemoedigend. Maar wetenschappers waarschuwen dat deze opleving tijdelijk is. In september 2020 bereikte het zee-ijs zijn op een na laagste niveau in de geschiedenis. Het ijzige uiterlijk van de Noordpool – waar we aan gewend zijn en als vanzelfsprekend beschouwen – zal de komende decennia blijven verdwijnen. Daarmee verdwijnen ook deze kleine overwinningen voor de ijsberen.

 

Hoewel minder zee-ijs in dit deel van het Noordpoolgebied geleid heeft tot meer voedsel voor de ijsberen, betekent dit namelijk ook dat ze hun permanente ijsplatforms om het hele jaar door op te jagen kwijt raken. Binnen enkele decennia kan vrijwel de hele Noordpool in de zomer al ijsvrij zijn. Dit zou gigantische gevolgen hebben voor het ecosysteem in dit gebied, inclusief de ijsberen. Tenzij we als wereldwijde gemeenschap de uitstoot van broeikasgassen drastisch verminderen, kunnen we aan het eind van deze eeuw bijna alle ijsberen verliezen.

 

Dikke ijsberen?